Mijn laatste post dateert van oktober! Wat kan ik zeggen… Werk en de lange reistijden zijn een grote reden waarom ik er niet aan toe kom om te bloggen. Maar nu is het eindelijk weer zo ver.

Morgen is mijn laatste dag als incassomedewerker bij hét deurwaarderskantoor in Den Haag (privacy moet beschermd worden he).  Jep, het is bijna afgelopen. Reden van ontslag (genomen, niet ontslagen voor de duidelijkheid) is dat het reizen me teveel wordt en ik ook geen carriere wil maken in de deurwaarderswereld.

Vreemd is het wel. Hoe vertrouwd een mens zich kan voelen op een stukje paars tapijt in een kantoor dat ergens aan de rand van Den Haag ligt. Mijn la heb ik inmiddels leeggeruimd. En vandaag heb ik  afscheid genomen van een aantal collega’s die de vrijdag vrij zijn. Woorden schieten te kort. Ik vind het moeilijk. Zeker afscheid nemen van de collega’s van mijn eigen afdeling is moeilijk. Mijn afdeling is een roerige afdeling. We hebben wat meegemaakt daar!

Uitgescholden worden door debiteuren, hystische zoektochten naar dat ené vonnis wat zo belangrijk is, onderling gekibbel tussen afdelingen (met als beroemde zin: ‘Hebben ZIJ wel door wat WIJ hier allemaal aan doen zijn?!’), huilende collega’s troosten, woedend de afwasmachine inruimen omdat je baas zo stom doet, van je stoel vallen van het lachen omdat je collega zo grappig is, tranen wegslikken op de wc, ’summertime’ zingen op weg naar het kopieerapparaat, elke dag weer vertellen wat je gaat eten, je baas als indiaan verkleed zien gaan, liters koffie wegwerken en inschenken, en elke dag met een ‘goeiemorgen’ (al dan niet zuchtend) je afdeling begroeten…

 Natuurlijk, het blijft werk, en mijn portie zeiken en zeuren op alles wat verkeerd is, heb ik ook zeker gebruikt. Maar onderling groeien relaties en leer je mensen echt kennen. Dat gevoel heb ik in ieder geval wel.

Veel ‘zin’ in morgen heb ik niet. Eigenlijk zie ik al vier maanden (sinds ik weet dat ik wegga) op tegen dit moment.

Volgende week heb ik een week vrij en die zit volgepland met vrienden, ouders en familie bezoeken. En slapen. Veel veel veel slapen. Ik heb het idee dat ik al 1,5 jaar een chronisch slaaptekort heb en ik hoop straks in een wat normaliter ritme te komen!

Op 8 juni vertrek ik naar Canada. Vier weken reizen, wat familie bezoeken, veel plezier maken met Mirjam, ongelooflijk mooie natuur zien, in hostels slapen (AAAH!), vakantie houden en hopelijk een enorm goeie tijd hebben! Ik neem een fototoestel mee en ben ook van plan om de reis ook op mn weblog een beetje vast te leggen. Het is ‘maar’  vier weken maar ik ben nog nooit zo lang weggeweest. Zeker niet zo ver! De lonely planet heb ik inmiddels in bezit en er ligt een backpack onder mn bed. Nu alleen nog een fleecejack kopen en ik ben er klaar voor.

So far, so really really really good.

Ciao,

Trijn

PS Volgende update komt uit Canada!