Een mobiele telefoon is niet zomaar een voorwerp. Nee, het is part of je image, je vriendschap, je geliefde, je agenda, je vrije tijd, je mail en het is ook nog iets waar je mee belt… En het valt mij op dat, wanneer men in openbare ruimtes belt, je je anders profileert. Echt. Dan word je namelijk bie-zon-dur. Super bizonder.

En wanneer je vrienden bellen, ben je pas echt het mannetje of vrouwtje. Het liefst begint men dan met een dikke R te praten. ‘Heeyyy lievurrrd, jaaa goehoed, jaa in de trein, oh wat supurrrr dat je bèèlt.’ Of voor mannen: ‘Gozur, jaaa is akkoorrrrd man. Heeelemaal okaayy’.

Zelf bel ik niet meer in de trein of in het openbaar nadat ik publiekelijk ben aangesproken op mijn belgedrag. Het schijnt dat mensen dertig minuten luisteren naar mijn activiteiten maar niets vonden (’sórry hoor, maar de hele coupé kan meegenieten!’)… Nu durf ik niet echt meer. En als het dan toch moet, dan liever heel snel en heel zacht. Fluisterend: ‘Hai, xie je zo, doei.’ Ik bel wel hardop op de fiets, dat dan weer wel.

De moed om iets te zeggen van al die mensen die zich profileren, heb ik niet. Ik ben stiekem toch ook onder de indruk. Het lijkt, zolang ze bellen, alsof hun leven leuker, beter en mooier is dan het mijne. Zij zijn geen arbeiders, zij zijn individuen. Geen slaaf van de maatschappij, maar mensen die zich ontplooien en hun leven zelf inrichten.

Tenminste, zo leek het altijd. Vanmiddag was er namelijk weer een persoon in mijn treincoupé die zich profileerde als bovenstaande. Totdat ze ophing. Toen het gesprek beeindigd werd, werd er een poging gedaan om hartelijk te klinken, een beetje jubelend (’Ookheeeyy, tot zo-mu-te-heennn!’).

Maar in plaats daarvan, klonk het als geloei. Ze was niet cool, ze was geen individu. Het was gewoon dom geloei.

En ik voelde me opeens een stuk leuker.

Ciao,

Trijn