Terug van vakantie! Ik ben een dag of negen naar het prachtige France geweest, en heb gekampeerd in Normandië. Gevestigd op een badplaats waarvan de naam noemen niet de moeite is, aangezien het Zandvoort in het buitenland was. Toch een fijne tijd gehad met familie. En mijn kennis bijgespijkerd over WOII, en dan met name de gebeurtenissen tijdens D-Day.

Nu ben ik alweer een aantal dagen terug in Amsterdam, en ook hier vermaak ik me uitstekend. Sociale contacten zijn weer flink aangehaald en mijn tuin staat er schitterend bij al zeg ik het zelf! Nog een paar bloemetjes inslaan, een taart in de oven laten bakken en Martha Stewart is er niets bij. Zucht, soms verbaas ik me over mijn eigen burgerlijkheid.

Gelukkig blijf ik in de eerste plaats toch ook echt Trijn. Afgelopen maandag een gezellige borrel gehad met twee vriendinnen! Enigzins aangeschoten wilde ik een bedje klaarmaken voor A., die zou blijven logeren. Omdat mijn brandalarm de laatste tijd steeds om de paar minuten een PEEEP liet horen, had ik eerder al besloten de batterijen eruit te halen. Helaas kreeg ik het ding niet van het plafond af. Roekeloos bood A. aan de batterijen even te verwisselen. Een bezem zou haar hierbij helpen!

Mijn ervaringen met brandalarmen zijn zero, en volgens mij had A. er ook niet veel kaas van gegeten, want het het alarm begon opeens luid te piepen. Af-grijs-e-lijk! Wat een lawaai! ‘Bel 112!’ riep ik in een vlaag van verstandsverbijstering naar A. En A. belde. En werd afgepoeiered door een man die, zo conclududeerde zij achteraf, ‘een streng en rechtvaardige stem had en heel sterk (aka aantrekkelijk) klonk!’ Mijn zuster had gelukkig beter advies. Een knopje zou het geluid dimmen. Helaas had dit alarm daar geen boodschap aan. ‘Knip dan de kabels door!’ was wat zusterlief adviseerde.

De stroom eraf, een stoel en en schaar, en A. die dapper in het pikkedonker (ondertussen gillend: ‘Oh ik durf echt niet Trijn, ik kan het niet!‘ terwijl ik sussend dingen zei als: ‘Jawel, het gaat heel goed, je doet het goed, ja zo ja!’ Het alarm viel met een klap op de grond. Maar het ding piepte door. Daar wij ondertussen echte hysteria beleefden (de drank gecombineerd met de adrealine) besloot ik het alarm in de Amstel te verzuipen.

Zo gezegd, zo gedaan. Een plaid gewikkeld om het alarm, en op slippers renden wij naar de Amstel. A. heeft het ding dapper in elkaar geramd (na het eerste gevecht piepte dat ding nog!!!), en ik heb het heel snel in de Amstel gegooid. We zijn weggerend en hebben nooit meer omgekeken.

En nu heb ik besloten liever in de rook te stikken dan ooit nog een brandalarm aan te schaffen. Tenzij er duidelijke knopjes op zitten met ‘UIT’ en ik em op een normale hoogte kan zetten ipv met wiebelige stoel te prutsen.

Het was ook wel het spannendste wat ik heb meegemaakt in maanden.

Ciao,

Trijn