Blimey, how fast time goes! Mijn laatste weekend in Canada is aangebroken. Het is zaterdagmiddag en fantastisch weer hier in Langley. Afgelopen week heb ik het erg rustig gehad. Voornamelijk hier bij Mirjams familie gerelaxed.

Afgelopen dinsdag ben ik met Esther (Mirjams nichtje) en Mirjam naar Vancouver gegaan, voor een dagje. Een fantastische stad met veel Amerikaanse invloeden qua architectuur en indeling, een grote en ruime boulevard bij de haven, heel veel winkeltjes en veel groen. Erg mooi en erg uitgebreid. In de afgelopen weken hebben we veel gewandeld maar pas in Vancouver kreeg ik last van een blaar!

Vancouver heeft een heus China Town, erg leuk. En wat is er leuker dan zoveel mogelijk van een bepaalde cultuur op te doen? Precies, niets! De unieke en gezonde Chinese keuken is wereldwijd bekend, tenslotte kennen we allemaal de fu yong hai en de nasi, met ei!We besloten een broodje te halen voor de lunch. Een bapao broodje, want, zo beweerde Mirjam: ‘ Dat is erg lekker.’ Een vereiste aan een broodje met kip of vlees is dat het gaar moet zijn. Dat was het duidelijk niet. Het was rauw. Vervolgens maar een tosti met ham & chedder cheese  (wat mij werkelijk waar de KEEL uit komt, waar is mijn boerenkaas-van-de-albert-kuyp-markt-met-de-gele-vlaggen-kraam??!) naar binnen gewerkt. Hmpf.

We zijn s’avonds uit eten geweest in een Grieks restaurantje waar wederom een fantastisch stuk lam voor ons werd klaargemaakt. Ik blijf me verbazen over de porties die je hier krijgt, ze zijn altijd HUGE (spreek uit: jhoedge). Met de skytrain (veredelde metro) zijn we teruggegaan naar Surrey waar we werden opgepikt door Mir’s zwager.

Donderdag hebben Mirjam en ik Langley even gelaten voor wat het was en zijn we naar Vancouver Island vertrokken. Met het openbaar vervoer. Dat betekende: een skytrain, een bus, nog een bus, een ferry en nog een bus. Een reis van ongeveer 5 uur zo bij elkaar, best lang! Zeker als je zo vroeg opstaat als wij die ochtend deden (6 uur, brings back memories van toen ik nog werkte in Den Haag…).

Op Vancouver Island hebben we Victoria verkend, de hoofdstad. Prachtige stad! Deed heel Engels en Frans tegelijk aan, fantastisch. We sliepen in het Turtle Hostel, wat er van buiten schattig uitzag maar van binnen nogal benauwd was. We hebben voornamelijk de oude binnenstad, de haven en een markplein bekeken. De volgende dag hebben we de Butchart Gardens bekeken. Fantastisch tuin met bloemen.

Het weer is hier meer dan zomers. Gister was het 34 graden, en ik denk eigenlijk dat het nu ook wel zoiets is.

Gisteravond hebben we de ferry teruggenomen naar Vancouver, wat een heel fijn tochtje was. Ondergaande zon, de wind door je haren en een muziekje op… wat wil je nog meer. Unfortunatelly, luck is not always on our side. Er was maar 1 bus ingezet voor alle mensen om ze weg te brengen en dat was te weinig. We hebben toen flinke vertraging opgelopen en waren pas om half 12 thuis. Tja, public transport .

Ik kijk wel met heel veel plezier terug op de deze vier weken. Ondanks verzuipen bij het kamperen, uitgescholden worden op de fiets (dat overkwam mij, maar zo raar reed ik volgens mij niet), een pinpas die soms dienst weigert (lange leve Mir’s creditcard), een pijnlijk blaar (die had ik) uitglijden in een vieze hal in een vies hostel na het douchen (wederom ik), hoedjes die gejat worden (Mirjam), snurken (ik, tot mijn grote schaamte), piepen (ha, dat is Mirjam dan weer) en nog veel meer van dat soort kleine dingetjes, was het echt een erg leuke vakantie.

Ik vertrek morgen naar Edmonton en zal maandag terugvliegen naar Amsterdam. Ik heb veel zin om iedereen weer te zien en in mijn eigen huis te zijn. Hope to see you there!

Ciao,

Trijn

Vanuit de bergen naar de zee… Ok, niet helemaal naar de zee maar wel een stuk meer naar de kust. We zijn inmiddels bij de familie van Mirjam aanbeland in Langley, British Colombia. En met familie bedoel ik ook letterlijk een heleboel familie. Een zus, zwager, broer, schoonzus, zusje, en een bende neefjes en nichtjes van de respectievelijk eerst genoemde zus en zwager. Harstikke leuk, heel gezellig!

Maar eerst, een terugblik op afgelopen week…

In Banff hadden we niet het allerbeste weer. Het regende nogal. We hebben gelukkig nog wel wat gefietst in de omgeving en gewandeld langs de rivier. En hoezee, hoera, jodela, jodelee: we hebben veel wildlife gezien. Elk’s (ook wel Wapiti genoemd – native naam voor ‘ White Bum’), konijnen (my favourite kind of wildlife), herten, en natuurlijk beren. Don’t worry daddy, de bear spray hebben we gekocht (afzetters, ze vroegen er 40 dollar voor).

Met die beren hebben we echt mazzel gehad. We zijn dinsdag vertrokken naar Jasper met de Brewster company shuttle bus. Dat is een soort bus als waarmee je op schoolreis gaat zeg maar. De bus had diverse stops, oa bij Lake Louise (waar wij al waren geweest, snuif!). Vrijwel iedereen stapte daar uit, en zo kwam het dat alleen Mirjam en ik en een Amerikaans stel nog in de bus zat. Al, onze vriendelijke chaffeur, was superrelaxed en wilde ons maar wat graag dingen laten zien. We kwamen langs de Icefields, fantastisch maar zo freezing cold dat Mir en ik als Japanners de bus uitrenden, een paar foto’s maakten en de bus weer inrenden.

Dankzij Al, onze vriendelijke chaffeur, zagen wij diverse beren, inclusief een moeder beer met drie cubs (mini beertjes). Deze zagen we zelfs maar op 2 km van het dorp Jasper, echt te gek.

In Jasper aangekomen zijn we meteen naar ons guesthouse gegaan, wat heel erg cozy en gezellig was. We hadden een bad!, een tuin en een televisie, waar we natuurlijk fijn veel gebruik van hebben gemaakt.

Een impressie qaa foto’s:

In Jasper hebben we wederom fietsen gehuurd. Ik heb een beetje het dorp verkend en Mirjam heeft een heuse Wildlife Biking Bush Tour gemaakt met haar mountain bike, iets wat zij twee dagen daarna nog voelde. Ik kwam het Amerikaanse stel nog tegen met wie ik goeie vrienden werd, aangezien zij ook christenen waren en ik Johnny Cash luisterde. De desilussie die zij in de jeugd van tegenwoordig hadden, heb ik volkomen weggenomen kan ik wel zeggen. Tja, je bent een people pleaser of niet.

De tweede dag hebben we gewandeld (zie de video op YouTube  http://www.youtube.com/watch?v=8LN1ay_L4A0 en dat beviel zowaar mij ook goed. ’s Avonds kwamen Mirjams broer en schoonzus uit Tasmanie ook in Jasper aan en hebben we samen gegeten en een wijntje gedronken bij ons achter in de tuin.

Gister zijn we in een keer (nu ja, in een keer… met diverse stops) naar Langley gereden en heb ik kennisgemaakt met de rest van Mirjams familie. Het jongste jongetje Timothy is maar een paar maanden ouder dan Guus, die ik natuurlijk meteen nog meer mis. Maar we hebben het hier fantastisch, met fijn veel zon en een enorme tuin.

Speaking of tuin, er liggen een paar boeken op me te wachten. Tot de volgende keer maar weer!

Ciao,

Trijn

En hier zit je dan… tussen de bergen! Op dit moment ben ik in Banff, een klein plaatsje in de Rocky Mountains. Ik kan kort zijn: de bergen zijn heel mooi. Met sneeuw enzo. En dennebomen. Heel heel heel veel dennebomen. Helaas zit je in de bergen met wat wisselvallig weer. En met wisselvallig bedoel ik regen.

Ons plan was om gisteren een lange tocht te maken met de fiets. Er zijn hier veel fietspaden en daar ik niet geen grote fan van wandelen ben (hier noemen ze dat hiking…. en ik voel bij dat woord mijn stadse roots op en neerspringen), hadden we fietsen gehuurd. 

De middag daarvoor hadden we al een korte tocht gemaakt naar de Hoodoos (zie andere post over hoodoos in Drumheller, deze dingen leken er wel wat op). Fietsen tegen een berg op. Echt. My goodness. Das weer eens wat heel anders dan ik gewend ben. Het uitzicht was overigens prachtig! En naar beneden roetsjen is ook heel leuk!

Enfin, het plan was dus om gister een wat langere tocht maken. Maar het begon te regenen… met bakken viel het uit de hemel. Wij besloten een iets kortere tocht te maken, naar een grot in de buurt. Prachtige cave met een rotte eieren lucht van-heb-ik-jou-daar, maar het was mooi. Ik zei nog tegen de man bij de kaartverkoop: ‘ Is smells like a sewer (riool) in here!’ Waarop de man mij niet begrijpend aankeek en antwoorde: ‘ No, that is sulphur (zwavel).’ Zucht… het stonk dus heel erg. Maar de cave was mooi, dat wel.

Hierna regende het nog meer dan het al deed, en wij besloten terug te gaan naar het hostel waar we inmiddels ook een andere  kamer hadden genomen. Ik slaap niet zo lekker met andere mensen erbij en bovendien lagen we in een kelder… erg benauwd. We hebben s’ avonds nog wat rondgewandeld bij de winkeltjes en een late wandeling gemaakt in de buurt. Wat leuk was, we zagen namelijk herten. Altijd cool. Mirjam post nog wel foto’s daarvan op haar blog! Ik ben wat eerder teruggegaan naar het hostel en stak toen vervolgens de straat over met twee herten naast me… ook weer een compleet andere ervaring. Ze waren overigens niet schuw maar wandelden ook op hun gemakje rond. Geinig!

Aangezien ik dit allemaal schrijf achter een computer in ons hostel, is het nu ff niet mogelijk om foto’s up te loaden maar you can get the picture, eh?

Ik wordt overigens Canadezer met de minuut. Ook ik zeg regelmatig ‘ eh’ (spreek uit: eeej?) achter een zin die ik in het Engels zeg. Tevens eet ik regelmatig bacon, fantastisch lekker.

Ik mis mijn Nederlands brood en kaas, dat moet wel gezegd worden. Man, wat mis ik dat. Maar verder gaat het mij hier heel goed! Excuses voor de korte post, maar internetten kost hier toch best wat centen. Nu ga ik koffie drinken en kijken wat Mirjam aan het doen is!

Ciao,

Trijn

Bonjour! 

Te lang niet geblogged! De dagen vliegen voorbij en het is soms moeilijk om te herinneren wat je precies gedaan hebt… hopelijk helpt het bloggen.

Vorige week vrijdag hebben we een beetje rondgewandeld in de artistieke buurt van Edmonton, genaamd White Avenue. Ontzettend leuk! Veel jong (artistiek, moehaha) publiek en heel veel tweedehandsboekhandels. Mirjam en ik hebben dus een heleboel boeken ingeslagen en cadeautjes gekocht voor mijn familie hier. We hebben gegeten in een fijn Grieks restaurantje (inclusief buikdanseres) met the best cheesecake EVER…. ik geloof niet dat ik ooit zulke goeie cheesecake heb gehad.  Seriously. I’m hooked.

Afgelopen zaterdag hebben we meegelopen in een ‘walk for ALS’ . ALS is een afgrijselijke spierziekte (google voor meer informatie of check http://nl.wikipedia.org/wiki/Amyotrofische_laterale_sclerose ). In de kerk van mijn tante zijn er recent drie mensen in korte tijd aan overleden. Met deze Walk for ALS wordt er door sponsers geld bij elkaar gebracht voor meer onderzoek. Wij liepen onder andere mee met mensen uit mijn tante’s kerk.

Het was echt bijzonder, zoveel mensen bij elkaar voor een goed doel. Ook veel nabestaanden van ALS slachtoffers liepen mee en hadden t-shirts aan met de naam van de overledene.  Na de wandeling kon er wat gegeten en gedronken worden. Zo had ik mijn eerste cinnamon roll, een mierzoet broodje met rijkelijk veel kaneelsiroop. Zooeeeettt!

In de middag zijn we naar de Wallmart geweest voor wat boodschappen. Heerlijk onpersoonlijk en doet denken aan de Franse supermarche’s. Mirjam en ik hebben dezelfde dag gekookt voor de family en ze vonden het allemaal erg lekker!

Zondag werd er uitgerust en gekerkt. In de ochtend zijn we meegegaan met Cathryn, die lid is van WECA http://www.weca.com en s’middags ben ik met Ben meegegaan naar zijn kerk. Daar voelde ik mij een tikkie underdressed aangezien iedereen mooi aangekleed was en ik met slippers en broek naar binnen stapte… Enfin, ik had wel mijn parels in, dat was tenminste iets.

Deze week starte het kampeer avontuur. Het plan was om maandag tot woensdag naar Elk Island National Park te gaan om daar te kamperen en te wandelen. Wij werden naar de campground gebracht door Cathryn en het was schitterend weer. De tent hadden we in mum van tijd opgezet en al snel maakten we kennis met onze buren, Ron & Janice, een wat ouder echtpaar die met hun motorhome aan het kamperen waren.

De hostess van onze camping kwam tussendoor langs om ons te waarschuwen dat er een beer was gesignaleerd in de buurt en dat we daar op moesten letten. ‘ Er waren toch geen beren in deze buurt?’  Nee normaal niet, maar nu dus wel. We lachten er wat om en maakten een fijne pasta maaltijd op onze one burn coleman brander.

Na een korte wandeling in de omgeving maakten wij een vuur bij onze tent. Janice liet mij zien hoe de Indianen dat vroeger deden en we dronken samen een kop thee. Aan het eind van de avond begon het te regenen, maar aangezien ‘ het altijd maar heel kort regent in Canada is dat zo voorbij…’, dachten we. We kletsten nog wat af in de motorhome van Ron & Janice en gingen toen naar bed. Nu ja, om een lang verhaal kort te maken: de tent lekte, we stonden op een helling, het zeil was niet goed neergelegd (mijn fout, sorry pap, you’d think i should know better!) en alles was nat… Ik heb nog een paar uurtjes geslapen maar Mirjam heeft de nacht wakend doorgebracht en de volgende ochtend zag ik er zo uit:

Niet al te happy dus. De weersvoorspelling had dit niet gezegd dus wij baalden er flink van! Onze allerliefste en fantastische buren ontfermden zich wederom over ons en maakten een fantastisch ontbijt voor ons klaar, met koffie. Heerlijk!

Na overleg besloten we met Ron en Janice terug te gaan naar Edmonton (waar zij ook wonen) omdat de weersvoorspelling niet al te goed leek en wij eerlijk gezegd wel toe waren aan een droog bed met droge lakens.

Even tussendoor, de beer hebben we niet gespot, maar wel een coyote en een hert. De coyote heeft waarschijnlijk s’ nachts ook langs onze tent gewandeld… brrr. Enge beesten zijn het.

De volgende dag (dat was gisteren) hebben wij onze superburen opgezocht, samen met mijn nichtje Cathryn. Ziehier hun prachtige huis met superachtertuin.

Ron houd van klussen aan auto’s en tractors en allerlei andere machines, terwijl Janice zich graag bezighoud met tuinieren. Vanaf hun huis  zijn we met de auto naar hun farm waar ze hooi verbouwen. Op de farm aangekomen hebben we lekker gelunched in het veld en mochten we rijden op de quad bikes, zie foto’s. Helemaal te gek! Ook hebben we allemaal mogen rijden op een tractor, wat ook echt geweldig was.

Ik kan wel zeggen dat mijn boerenachtergrond is been brought back to life!

Verder hebben we nog een paardenboerderij bezocht en een farm waar ze eenden, paarden, kippen, varkens, kalkoens en konijnen fokken voor de verkoop. Erg leuk! ’s Avonds zijn we nog een ijsje wezen eten met een andere neef van mij en zijn vriendin en ook dat was erg gezellig. We hebben de ‘ Purple Haze’ gezien en voor dat verhaal moet je me zelf maar eens vragen wat het is… Het heeft te maken met paars!

Vandaag hebben we rustig aan gedaan en zijn we naar de mall geweest om nog wat inkopen te doen zoals geheugenkaarten voor onze foto’s, shampoo en dingen van de bodyshop. Veel dingen zijn hier retegoedkoop en dat is natuurlijk verleidelijk!

Morgen gaan we naar Banff met mijn oom en tante (waar we eindelijk echte bergen zullen zien!), en vandaar zullen Mirjam en ik doorreizen naar Jasper en Vancouver.

Ongeloofelijk dat er alweer 1,5 week opzit. Het gaat echt snel!

Ciao,

Trijn

Dag allemaal,

Gistermorgen zijn Cathryn (mijn nichtje), Mirjam en ik vertrokken naar Drumheller voor een kleine roadtrip! Was erg leuk. Drumheller heeft een aantal oude gesteentes en zuilen die zijn ontstaan uit erosie.

Het was een lange trip, mede door wat verkeerd genomen afslagen, maar met Toby Mac en de TingTings knallend uit de speaker, was het prima te doen. We besloten om er maar een nachtje te blijven, en alhoewel we eigenlijk geen spullen bij ons hadden ging het best prima. Tandenborstels en bugspray zijn overal te krijgen, eveneens als een paar fijne Heineken biertjes. Tja… nothings beats our beer.

Nadat we een wandeling hadden gemaakt (en een heleboel foto’s), hebben we wat gegegeten en zijn we de Hoodoos gaan bekijken. Dat zijn dus de zuilen die ontstaan zijn in de afgelopen duizend(en) jaren. Heel bijzonder!

  

 Vervolgens prachtige zonsondergang bekeken, ook weer te gek gaaf cool helemaal te waus!

We hadden een rete fijn hotel met een een enorm bed (alhoewel Mir en ik toch kunnen concluderen na afgelopen nacht dat, wanneer een van ons ooit een tweepersoonsbed moet kopen, dit zal worden opgemaakt met TWEE dekens…).

Vanochtend zijn we weer vroeg opgestaan en waren we rond een uurtje of half 2 back in Edmonton. Already feels like home. Gwen & Peter zijn rete gastvrij en ik hoor een boel geinige dingen over vroeger!

Nu ga ik barbecuen. Hurray!!

Ciao!

Trijn

As promised, een blogpost uit Canada! Gistermiddag zijn we aangekomen in Edmonton, Alberta. Het was een lange reis, mede door de wachttijd van 5 uur in Heathrow…

We waren lekker vroeg op Schiphol, zodat we genoeg tijd hadden voor koffie en het kopen van magazines. Op een of andere bizarre manier kregen we het toch nog voor elkaar om te laat te komen bij de douane en daarmee, de gate. Paniek! Terwijl Mirjam rende naar de gate, deed ik het iets rustiger aan (ik pakte de roltrap-die-letterlijk-gezien-geen-geen-trap-is-maar-wel-sneller-gaat-dan-lopen) Gelukkig bleek het daar wel mee te vallen en was de gate nog niet gesloten, maar zelfs nog maar net open…

Hoe dan ook, buiten adem kwamen we eraan en de schietgebedjes veranderden in ultieme dankgebedjes.

Na een prachtige vlucht dankzij het heldere weer en het feit dat ik het bij raam zat, kwamen we aan op London Heathrow. Mirjam zetelde zich comfortabel op een bank terwijl ik op de spullen paste.

wachten op heatrow tussen gucci en armani...

De vlucht naar Edmonton was prima, ondanks een paranoide douanier op het vliegveld daar… Iedereen die uit Amsterdam komt is tenslotte in het bezit of heeft de intentie om balen wietteelt (home brewed) mee te nemen… zucht! Terwijl ik antwoord gaf op zijn vervelende vragen gingen diverse scheldkannonades door mijn hoofd maar ik heb het netjes gehouden.

Wij werden opgehaald door mijn oom en tante, Peter&Gwen, die ons meenamen naar hun huis. Het was leuk om te kletsen maar we waren dusdanig afgedraaid dat wij om half 9 in bed lagen. Vanochtend 4 uur werd ik wakker en Mirjam een halfuurtje later, fantastische tijden.

Call me Trijn Jetlag

Vanochtend hebben gewandeld door de buurt en vanmiddag heeft Cathryn ons even door het centrum gereden, zie hier het resultaat.

 

Tevens hebben we al een klein bezoek gebracht aan de Mall, which was great. Achtbanen indoors… hoe verzinnen ze het.

High ride

Inmiddels ligt Mirjam even te tukken en ik ga nu met Cathryn een spelletje spelen op de X-Box of hoe je dat ook noemt.

Voor nu, all is well en tot snel,

Trijn

Mijn laatste post dateert van oktober! Wat kan ik zeggen… Werk en de lange reistijden zijn een grote reden waarom ik er niet aan toe kom om te bloggen. Maar nu is het eindelijk weer zo ver.

Morgen is mijn laatste dag als incassomedewerker bij hét deurwaarderskantoor in Den Haag (privacy moet beschermd worden he).  Jep, het is bijna afgelopen. Reden van ontslag (genomen, niet ontslagen voor de duidelijkheid) is dat het reizen me teveel wordt en ik ook geen carriere wil maken in de deurwaarderswereld.

Vreemd is het wel. Hoe vertrouwd een mens zich kan voelen op een stukje paars tapijt in een kantoor dat ergens aan de rand van Den Haag ligt. Mijn la heb ik inmiddels leeggeruimd. En vandaag heb ik  afscheid genomen van een aantal collega’s die de vrijdag vrij zijn. Woorden schieten te kort. Ik vind het moeilijk. Zeker afscheid nemen van de collega’s van mijn eigen afdeling is moeilijk. Mijn afdeling is een roerige afdeling. We hebben wat meegemaakt daar!

Uitgescholden worden door debiteuren, hystische zoektochten naar dat ené vonnis wat zo belangrijk is, onderling gekibbel tussen afdelingen (met als beroemde zin: ‘Hebben ZIJ wel door wat WIJ hier allemaal aan doen zijn?!’), huilende collega’s troosten, woedend de afwasmachine inruimen omdat je baas zo stom doet, van je stoel vallen van het lachen omdat je collega zo grappig is, tranen wegslikken op de wc, ’summertime’ zingen op weg naar het kopieerapparaat, elke dag weer vertellen wat je gaat eten, je baas als indiaan verkleed zien gaan, liters koffie wegwerken en inschenken, en elke dag met een ‘goeiemorgen’ (al dan niet zuchtend) je afdeling begroeten…

 Natuurlijk, het blijft werk, en mijn portie zeiken en zeuren op alles wat verkeerd is, heb ik ook zeker gebruikt. Maar onderling groeien relaties en leer je mensen echt kennen. Dat gevoel heb ik in ieder geval wel.

Veel ‘zin’ in morgen heb ik niet. Eigenlijk zie ik al vier maanden (sinds ik weet dat ik wegga) op tegen dit moment.

Volgende week heb ik een week vrij en die zit volgepland met vrienden, ouders en familie bezoeken. En slapen. Veel veel veel slapen. Ik heb het idee dat ik al 1,5 jaar een chronisch slaaptekort heb en ik hoop straks in een wat normaliter ritme te komen!

Op 8 juni vertrek ik naar Canada. Vier weken reizen, wat familie bezoeken, veel plezier maken met Mirjam, ongelooflijk mooie natuur zien, in hostels slapen (AAAH!), vakantie houden en hopelijk een enorm goeie tijd hebben! Ik neem een fototoestel mee en ben ook van plan om de reis ook op mn weblog een beetje vast te leggen. Het is ‘maar’  vier weken maar ik ben nog nooit zo lang weggeweest. Zeker niet zo ver! De lonely planet heb ik inmiddels in bezit en er ligt een backpack onder mn bed. Nu alleen nog een fleecejack kopen en ik ben er klaar voor.

So far, so really really really good.

Ciao,

Trijn

PS Volgende update komt uit Canada!

De lucht is scherp als een mes en de lucht nieuw en schoon als nooit tevoren. En de kleuren zijn gláshelder. En die laatste zin is geen reclame voor een printer of mobiele telefoon, dit is mijn eigen constatering.

Ik houd van de herfst. My, wat houd ik van de herfst. Ik weet dat er minder prettig weer samen gaat met dit seizoen, maar afgelopen weekend constateerde ik, wederom, dat ik écht een herfst type ben.  En niet alleen omdat mijn verjaardag in die tijd valt .

De herfst is melancholiek en prachtig tegelijk. Ze is woest wanneer de wind waait en de regen om oren slaat. En dan schijnt de zon, en is alles weer kalm alsof er niets gebeurd is. De herfst ruikt alsof je aan een nieuw begin staat, maar vervolgens zie je dat de natuur weer langzaam uitbloeit.

Tja mij ligt dat wel. Vanmiddag liep ik van station Amstel naar huis, en kwam ik deze boom tegen…

Ik weet niet of je het zo duidelijk ziet als ik het zag, maar ik vond em prachtig.

Er is nog wel meer te vertellen omdat al een tijd niet heb geblogged, maar voor nu laat ik het maar even zo. Gaat het goed met jou?

Ciao,

Trijn

PS de foto’s van Guus komen hopelijk snel, maar zn pa en ma kunnen maar niet kiezen welke foto ze naar mij willen sturen… even geduld nog dus!

Vanochtend ben ik voor de derde maal tante geworden! Hij heet voluit August Pieter Hendrik, maar zn happy ouders noemen hem Guus. Oh en hij is 6 pond.

Ik ben superblij en trots! Binnenkort de eerste foto’s!

Ciao,

Trijn

Een mobiele telefoon is niet zomaar een voorwerp. Nee, het is part of je image, je vriendschap, je geliefde, je agenda, je vrije tijd, je mail en het is ook nog iets waar je mee belt… En het valt mij op dat, wanneer men in openbare ruimtes belt, je je anders profileert. Echt. Dan word je namelijk bie-zon-dur. Super bizonder.

En wanneer je vrienden bellen, ben je pas echt het mannetje of vrouwtje. Het liefst begint men dan met een dikke R te praten. ‘Heeyyy lievurrrd, jaaa goehoed, jaa in de trein, oh wat supurrrr dat je bèèlt.’ Of voor mannen: ‘Gozur, jaaa is akkoorrrrd man. Heeelemaal okaayy’.

Zelf bel ik niet meer in de trein of in het openbaar nadat ik publiekelijk ben aangesproken op mijn belgedrag. Het schijnt dat mensen dertig minuten luisteren naar mijn activiteiten maar niets vonden (’sórry hoor, maar de hele coupé kan meegenieten!’)… Nu durf ik niet echt meer. En als het dan toch moet, dan liever heel snel en heel zacht. Fluisterend: ‘Hai, xie je zo, doei.’ Ik bel wel hardop op de fiets, dat dan weer wel.

De moed om iets te zeggen van al die mensen die zich profileren, heb ik niet. Ik ben stiekem toch ook onder de indruk. Het lijkt, zolang ze bellen, alsof hun leven leuker, beter en mooier is dan het mijne. Zij zijn geen arbeiders, zij zijn individuen. Geen slaaf van de maatschappij, maar mensen die zich ontplooien en hun leven zelf inrichten.

Tenminste, zo leek het altijd. Vanmiddag was er namelijk weer een persoon in mijn treincoupé die zich profileerde als bovenstaande. Totdat ze ophing. Toen het gesprek beeindigd werd, werd er een poging gedaan om hartelijk te klinken, een beetje jubelend (’Ookheeeyy, tot zo-mu-te-heennn!’).

Maar in plaats daarvan, klonk het als geloei. Ze was niet cool, ze was geen individu. Het was gewoon dom geloei.

En ik voelde me opeens een stuk leuker.

Ciao,

Trijn